Zoals in de vorige post gezegd, gisteren hadden we geen internet, dus vandaag (31/7) even een snelle terugblik op onze overnachting in San Luis Obispo, en wel in het onvergetelijke Madonna Inn.
Over onze reis langs de kust – Big Sur is prachtig – komt later wel wat, maar dit gaat alleen maar over het Madonna Inn. Dit hotel is beging jaren ’50 opgezet door ene meneer Madonna, een aannemer die ‘een droom’ had; het bouwen van een volledig naar ‘eigen smaak’ ingericht hotel. Nou, da’s goed gelukt, althans dat ‘eigen’ stuk. Het ‘smaak’ gedeelte zal niet iedereen over eens zijn.
Het hotel is een soort roze sprookje, met zo’n 110 kamers. En niet zomaar 110 kamers, maar 110 kamers die allemaal volledig uniek zijn, allemaal ingericht op basis van een specifiek thema. Op de website kun je ze alle 110 bekijken, stuk voor stuk. Er geldt bij de inrichting van die kamers maar één regel; We hebben een thema en we willen het weten ook!
Zo hadden wij de China Flower Room, een volledig Chinees ingerichte kamer. De foto’s doen er absoluut geen recht aan. Goud geschilderd plafond, prachtig behang, volledig Chinees meubilair, tot in de badkamer toe – kraantjes in de vorm van bamboestelen, en geloof het of niet, het róók er zelfs Chinees. En dan heb ik het niet over Chinees ‘Sambal Bij’van afhaalrestaurant Wai Yu Shau Ting op de hoek, maar ‘echt’ de geur die je bij de Chinese speciaalzaak hebt. Helemaal prachtig.
Nogmaals. de foto’s doen absoluut geen recht aan hoe gaaf de kamer was. En dan was er ook eindelijk weer een heel fijn zwembad voor de meisjes!
en nog één.
Zoals te zien ligt het hotel in een heuvelachtige omgeving. Daardoor heeft het een beetje de uitstraling van de Southfork Ranch uit Dallas. Er lopen dan ook nogal wat J.R.’s en Sue Ellen Ewings rond.
Het is meer dan een hotel. Het is ook weer geen resort, maar een soort tussenvorm, met een café, een gift shop en een restaurant.
Zei ik ‘restaurant?’ Ik bedoel….
EEN ROZE EXPLOSIE!
We kregen bij de ingang nog net geen zonnebrillen, maar ik denk dat zelfs bij Walt Disney het glazuur van zijn tanden zou knappen als hij hier ooit binnen zou zijn gelopen. Dit was zondermeer de aardse manifestatie van het ‘Roze Luchtkasteel’.
Zie onder hoe de groene sla qua kleurstelling vloekt bij onze ROZE booth…
En dat was nog niet alles. Want het restaurant liep over in een (roze) danszaal. Toen we daar binnenliepen, stapten we ook onmiddellijk 50 jaar terug in de tijd. Op het podium stond een 4 man sterk orkest allerlei ‘tunes’ te spelen uit de jaren 50 en zestig, variërend van Sinatra crooners tot Malando tango’s tot Chuck Berry riffs. Het dansende publiek bestond vooral uit lokale ‘old-timers’ die blijkbaar regelmatig naar Madonna Inn komen om daar een soort nostalgia trip te maken en heerlijk te dansen.
Het werkte zo aanstekelijk dat Jente en ik ook nog even de dansvloer op zijn gegaan om daar al Rock en Rollend door de zaal te stuiteren. De ‘locals’ vonden het prima!
We wisten dat dit wel een grappig/aardig hotel was, maar zoals zo vaak, dit soort zaken plan je niet. Het was een bijna religieuze ervaring. Het kon dan ook geen toeval zijn, dat we de volgende ochtend bij vertrek op de parkeerplaats vlakbij het hotel een vrachtwagen met deze opdruk zagen.
